Friday, May 17, 2013

The Break-Up


Dear ex,

Lagpas isang buwan na rin pala nung naghiwalay tayo. Sana naaalala mo pa kung paano ka bigla na lang hindi nagreply sa mga text messages at sumagot sa mga tawag ko. May dinner sana tayo kasama ‘yung mga friends ko. Hindi na kita pinilit sumama sa amin manuod ng movie pero sabi mo susunod ka sa dinner. Pero wala na kong narinig sa’yo pagkababa natin ng telepono. Naiinis ako sa’yo nung gabi na ‘yun hanggang bago ako matulog. Ang inconsiderate kasi. Ang daya.

Pero pagkagising ko ‘nung umaga, naisip pa rin kita. Ikaw ang una kong tinawagan. Hindi mo pa rin sinasagot. Wala ka pa ring reply sa mga text messages. Nawala na ‘yung inis ko. Nag-alala na ko. Baka may nangyari ng masama sa’yo. Mula sa libing ng tita ko hanggang sa sportsfest sa office – ikaw lang ang nasa isip ko. Bawat oras tinatawagan kita pero wala pa rin talagang sagot. Pupunta sana ako ‘nung gabi sa apartment mo pero pagod na pagod na ko kaya sabi ko bukas na lang. Nagtext ulit ako sa’yo. Halos magmakaawa na magreply ka para lang alam ko na okay ka.

At sa wakas – sumagot ka. Pero ang sagot mo – parang mas malamig pa sa yelo. Nakuha ko naman agad. Ayaw mo na. Tinanong kita para makasiguro. Sumagot ka ng isang mahabang text message – ayaw mo na nga. Nakipaghiwalay ka sa text. Matapos ang apat na buwan – gusto mo ng tapusin ang relasyon natin. Sa text. Marami kang sinabing rason pero mariin ang pahayag mong walang third party. Eto ‘yung mga dahilan na para sa akin – may punto naman. Hindi na ko puwede maghabol.

Tinanggap ko ang desisyon mo. Hindi dahil hindi na kita mahal kasi pakiramdam ko, desidido ka na talaga. Sabi ko nga diba, medyo handa naman ako kung makikipaghiwalay ka dahil bata ka pa at malamang eh marami ka pang gustong gawin pero nakakalungkot pa rin. Hindi ko rin idedeny na naiyak ako – hindi dahil sa’yo kundi sa ideya na iniwan na naman ako. Pakiramdam ko kasi eh wala naman akong nagawang mali para iwanan na naman ng karelasyon. Pero ganun talaga. Hanggang doon lang talaga tayo.

Okay naman ako pagkatapos ng paghihiwalay natin. Pero nakakapikon ‘yung mga pinost mo sa facebook eksaktong isang lingo matapos tayo maghiwalay. Parang ang bilis-bilis naman. Eh sabi mo nga sa text hindi ka pa pala handa sa isang relasyon tapos may bago na agad? Gago ka ba? Hindi naman ako si Popoy na humihingi ng 3-month rule pero sana konting respeto na lang at hindi mo na nilagay sa facebook. Pakiramdam ko kasi ginago mo ko. Pero salamat na rin kasi mas tinulungan ko kong makamove-on agad sa ginawa mo.

Lagpas isang buwan na nung naghiwalay tayo.  Hindi ko inexpect pero okay ako. Kumpara sa naging sitwasyon ko doon sa huli ko – mas masasabi kong mas matatag ako. Minsan naiisip kita kasi naging mabait ka naman talaga sa kabuuan ng relasyon natin. Pero madalas naiinis din ako na hindi mo sinabi ‘yung totoong rason kung bakit ka nakipaghiwalay sa akin. Sa text ka na nga lang nakipagbreak eh inetchos mo pa ko. Hindi ko tuloy alam kung babasagin ko sa ulo mo ‘yung bigay mong snowball sa akin kapag nagkita tayo. Joke lang. Hindi naman ako bayolente.

Busy ako sa trabaho at volleyball ngayon. Ang mga teammates ko sa work at volleyball ‘yung naging support group ko ‘nung naghiwalay tayo. Sobrang saya ko tuwing naglalaro ako ng volleyball. Pakiramdam ko binabalik ako sa mga panahong tinalikuran ko ang sports na ‘to. Kahit paano – fair naman ang buhay. Kahit nalungkot ako sa’yo eh binigyan naman ako ng sobrang saya sa volleyball.

Medyo kakaiba nga pala ngayon. Hindi na ko masyado emo. Hindi na ko napupuyat kakaisip kung ano naging mali sa akin kaya mo ko iniwan. Pinatatag na rin ako ng mga karanasan at panahon. Kaya hintay-hintay lang ulit ng bagong darating. At bubuksan ko ulit ang puso ko kung sino man siya. Tuloy ang buhay.


Your ex,
Drama King


------

The Break-Up is a 2006 American romantic comedy-drama film directed by Peyton Reed, starring Jennifer Aniston and Vince Vaughn. It was written by Jay Lavender and Jeremy Garelick and produced by Universal Pictures.

Friday, December 21, 2012

2012

Nakakamiss din pala magsulat. Parang ilang buwan din na walang bago dito sa blog ko. Ang dami rin kasing nangyari. Pakiramdam ko nga, hindi na bagay sa akin ang angas nitong blog ko – Drama King shit eh wala naman kadrama-drama sa buhay ko. Parang hindi na ko masyado na-eemo ngayong mga panahon na ‘to. Namimiss ko na nga. Baka kasi Pasko na rin ano. Ang saya ng paligid, ang saya ng mga tao. Pero hindi rin. Dati kapag magpapasko na tapos maririnig ko ‘yung “Sana Ngayong Pasko,” ayan tutulo na luha ko. Ngayon wala ng epekto.


Sige ito na lang ang totoo – masaya ako. Masayang-masaya. Akala ko isusumpa ko ‘yung 2012 kasi puro problema at kalungkutan ‘yung first half niya sa akin. May mode pa ko na rebirth rebirth, renaissance shit ‘nung patapo ang 2011 eh wala naman nagbago. Mas nalungkot lang ako. Mababasa n’yo naman yan dito ano. Pero nung tinanggap ko ‘yung mga pagkakamali ko at nagpasya na gumawa ng bagay na ikakatama nito – parang tinulungan pa ko ng uniberso para matupad ito. Nagkaroon ako ng bagong trabaho, katinuan sa pag-iisip at pagpapasya at bagong pag-ibig. ‘Yung huli – hindi ko naman inaasahan at kusang nangyari lang.


Gusto ko nga maniwala na hindi naman talaga hinahanap ang pag-ibig – dumarating siya sa panahon na handa na tayo. Ang umibig at magmahal ay isang desisyon – at sumugal ako rito. Bata pa siya – 21 lang, pero naramdaman kong siya ang para sa akin. Masyado pang maaga para umasa at magplano sa mga bagay-bagay pero ineenjoy ko lang kung ano ang sayang idinudulot nito sa amin sa ngayon. Ideally sana, mas gusto ko ang mas matandang karelasyon pero nitong mga nakaraang buwan eh natanto kong wala naman sa edad ang kaseryosohan ng isang tao. Kahit bata pa yan, o matanda – kung manloloko yan eh gagawin naman nila. At kung seryoso siya sayo at sa relasyon n’yo – walang makakahadlang sa kanya.


Aaminin ko na nangangapa pa rin ako. Ngayon lang ulit ako nagkaroon ng relasyon matapos ang limang taon. Ngayon lang ulit may tinetext palagi. Ngayon lang ulit may kasama lagi sa mga ganap. Ngayon lang ulit may kasabihan ng I Love You. Ginagawa ko ring tama ang lahat. Dinala ko na siya sa bahay at pinakilala sa mga kaibigan ko. Hindi pa ko handa sabihin ang lahat sa Mama ko pero ramdam ko naman na alam na nila ‘yun. Pero gaya ng isang mabuting anak – gusto ko ring gawing official ang relasyon namin at ang pag-oout ko sa aking pamilya. Matanda na naman ako. Hindi na siguro sila magagalit kasi alam nilang wala na silang magagawa at nasa tamang pag-iisip na rin ako.


Sabi nila, end of the world ngayong araw na ‘to. Hinintay kong mag-alas dose kagabi kasi gusto kong makatiyak. Pero habang hinihintay ko ‘yun, natutulog sa tabi ko ang taong nagmamay-ari ng puso ko. Napost ko nga sa twitter na ayos na rin sigurong magunaw ang mundo. May kayakap naman ako ngayon. Oo kinilig ako.


Ayoko rin maniwala na matatapos na ang mundo ngayong araw na ‘to. Kasi parang unti-unti pa lang nagkakaroon ulit ng direksyon ang buhay ko. Kasi ngayon ko pa lang nakikilala ng husto ang taong nagpapasaya sa akin ngayon. Kasi marami pa kong plano sa susunod na taon. Hindi nga ako usually naglilista ng mga gusto kong gawin sa bagong taon pero gagawin ko ngayon. Magsurfing, magfoodtrip sa Binondo, magvoice at dance lessons, umarte ulit, makumpleto ang MA ko, bumalik sa Bangkok, bumisita sa South Korea at mahaba pa ang listahan.


Hindi ko siguro makakalimutan ang 2012 kasi ang daming nangyari. Bagong kaibigan, bagong trabaho, bagong pag-ibig at bagong direksyon. Salamat sa lahat ng naging bahagi ng taon na ito. Tinuruan ako nitong mas maging matatag at kumapit sa mga pangarap ko. Binigyan ako nito ng bagong pag-asa.


Marami pa ring mangyayari. Marami pa ring pagsubok. At excited akong harapin silang lahat. 

------

2012 is a 2009 American sci-fi disaster comedy film directed by Roland Emmerich. It stars John Cusack, Chiwetel Ejiofor, Amanda Peet, Oliver Platt, Thandie Newton, Danny Glover, and Woody Harrelson, among others. It was produced by Emmerich's production company, Centropolis Entertainment, and was distributed by Columbia Pictures. Filming began in August 2008 in Vancouver, although it was originally planned to be filmed in Los Angeles.

Thursday, August 30, 2012

21 Grams


Napapadalas ako sa Planet Romeo nitong mga nakaraang araw. Bago ang internet connection sa bahay at sabihin na nating, matagal na rin ‘yung huli ko. Sabi nga nila, hindi naman porke’t single eh tigang ka na rin. Sa kaso ko, oo. Single ako at tigang ako. Para kasing ‘nung gumradweyt ako ‘nung college eh nabawasan na rin talaga ang hilig ko. Mas gusto kong makasama ‘yung boyfriend ko sa aspetong ‘yun ng aking buhay. Paminsan-minsan, meron din namang mga hindi karelasyon. Pero mas maraming beses, kulang ‘yung satisfaction na nabibigay niya sa akin. Iba pa rin talaga kapag may kasamang pagmamahal. Naks.

Aaminin ko, ang lakas ng loob kong tumambay sa gay site na ‘yun eh duwag naman ako. Kapag may nagyaya na sa akin na gusto ko rin naman, ang dami kong dahilan para hindi matuloy. As in ang labo kong kausap. Bigla na lang mag-ooffline at hindi na magrereply sa text. Kung ikaw ‘yung “kausap” ko, mapipikon ka talaga. Pero wala akong pagkatuto. Tatambay pa rin ako doon at makikipagpalitan ng mga mensahe.

Sa ibang banda naisip ko, baka hindi kasi ganun talaga ang ideyal na pagkikitang gusto ko. Baka ang trip ko, makilala ko muna ‘yung tao tapos tingnan naming kung puwede kaming umabot sa kama. Marami akong reservations kasi feeling ko, marami rin talaga akong issues as a person. Baka kailangan ko munang bawasan at isipin ang totoong goal ko sa pagpunta sa site na ‘yun.

May dalawa akong nakilala sa site na ‘yun. Si Mond at si Tsinoy. Pareho silang 21 years old pero sobrang layo nila sa isa’t isa. Si Mond, taga-samen lang. Mapusok at diretso sa mga punto ang banat niya. ‘Nung gabi na nakilala ko siya, muntik na rin akong bumigay. Sa bahay niya, at sabi niya, magaling siya sa kama. Buti na lang at pasado ala-una na nun at naisip ko ang trabaho ko kinabukasan. Hindi kami natuloy. Kinabukasan, nagtext pa rin siya. May paanyaya pa ng orgy at party and play. Pagtext niya nun, hindi na ko nagreply. Parang nalaman ko na ‘yung klase ng lifestyle na meron siya.

Si Tsinoy naman eh nagmessage sa akin out of the blue. Nagulat ako kasi taga Imus pa siya. Hiningi niya ‘yung number ko at binigay ko naman. Cute siya at promising ang nakalagay sa profile. Naghahanap ng boyfriend at hindi lang ka-sex. Solve ako dun kahit hindi naman talaga ako masyadong mahilig sa mas bata sa akin. Baka naman puwede. Tumawag agad si Tsinoy ‘nung gabing ‘yun. Ang dami niyang tanong sa akin. Feeling ko talaga first interview sa work ‘yun. Kahit waistline ko ganyan. Seryoso talaga siyang makahanap ng boyfriend. Nailatag niya rin sa akin kung paano niya gusto siyang ligawan. Napapailing na lang ako. Sabi ko sa kanya, naghahanap naman talaga ako ng bf pero hindi naman ako padalos-dalos. Gusto kong makilala muna talaga ang tao bago magdesisyon. At issue ko na masyado siyang malayo at bata pa. Sabi niya, “I maybe 21 years old but I act more than my age.” May ngiti akong nabitawan pagkasabi niya nun. Ilang beses ko rin kasi nasaba ‘yun dati, nung bata pa ko at gaya niya, naghahanap ng bf. Tinext ko siya kinabukasan at sinabi kong hindi magwowork ‘yung gusto niya kasi hindi ko maibibigay ang mga trip niya.

Napaisip lang ako sa kanilang dalawa. Parehong 21 years old pero sobrang layo ng relasyon na gusto nilang makuha sa ibang tao. Iniisip ko kung paano ako mag-isip nung ganung edad din ako at kung paano ko gusto tumakbo ang mga relasyon ko. Kasi gaya ni Mond, dumating din ako sa punto ng buhay ko na gusto kong maranasan ang lahat. Sa katunayan, may mga ilang bagay pa rin akong hindi nagagawa na gusto kong magkaroon ng katuparan. At si Tsinoy naman – naalala ko ‘yung mga panahon na napaka-idealistic ko sa relasyon. ‘Yung tipong gusto ko parang romantic movies ang lahat na may happy ending. Gusto kong gawin namin ‘to, pumunta sa ganito, magdate sa ganitong lugar. May plano ang halos lahat ng gagawin.

Sa pag-iisip ko pa, natanto kong nagbabago pala talaga ang pagtingin natin sa relasyon. Malayo na ko kay Mond pero hindi ko rin naman masabing mas malapit ako kay Tsinoy. Siguro mas realistic lang ako ngayon. Siguro mas tinatanggap ko na ang katotohanan na hindi naman nakukuha sa mga relasyon (o sex) ang kasiyahan ng isang tao. Siguro may mga natutunan na nga ako sa limang taon na paghihintay ko sa taong para sa akin. At sana kahit hindi siya dumating, matapang pa rin akong tutuloy sa mga hamon ng aking buhay.

At narealize ko ‘to sa tulong ng Planet Romeo ‘no? Cool.


-----

21 Grams is a 2003 American drama film directed by Mexican director Alejandro González Iñárritu and written by Guillermo Arriaga. It stars Sean Penn, Naomi Watts, Danny Huston, and Benicio del Toro.

Like Arriaga's and González Iñárritu's previous film, Amores Perros (2000), 21 Grams interweaves several plot lines, around the consequences of a tragic automobile accident. Penn plays a critically ill academic mathematician, Watts plays a grief-stricken mother, and del Toro plays a born-again Christianex-convict whose faith is sorely tested in the aftermath of the accident.

Sirena


Ako'y isang sirena
Kahit anong sabihin nila ako ay ubod ng ganda
Ako'y isang sirena
Kahit anong gawin nila bandera ko'y di tutumba
Drum na may tubig ang sinisisid
Naglalakihang mga braso, sa'kin dumidikdik
Drum na may tubig ang sinisisid
Sa patagalan ng paghinga, sa'kin kayo ay bibilib





*Hindi ko inaaako ang lahat ng danas na sinasabi ng kanta pero sobrang astig lang talaga nito! Nakakatuwa! At alam n'yo na, mahilig kasi ako talaga sa sirena. Husay ni Abner Delina dito! Ahi crush ko siya ng very light dati pa :)

Changing Lanes


Halos tatlong buwan din pala akong hindi nakapagsulat dito. Ang dami-dami rin kasi talagang nangyari sa buhay ko. May mga malungkot pero mas marami ang masasaya. May mga pagbitiw at may mga bagong mundo akong sinimulang pasukin. Masyado pang maaga para sabihin kung tama ang mga naging desisyon kong ito pero isa ang sigurado, masaya ako.


After 5 years, finally ay nagdecide na kong magresign sa trabaho. Mahirap sa totoo lang. Masyadong madali ang trabaho ko at napakarami kong nagagawa kahit nasa office ako. Pero dumating na rin ako sa puntong “eto na lang ba ang gagawin ko buong buhay ko?” Kumbaga, wala na kong nakukuhang bago eh. Tsaka hindi talaga maayos mamalakad ‘yung mga bossing namin. Nakakapikon lang. Kaya kinuha ko ang lahat ng lakas at tapang sa katawan ko at nagpasa ng resignation letter. Ganun pala ‘yun no? Pag-uwi ko ng bahay, umiyak talaga ako. Hagulgol. Hindi dahil mamimiss ko ‘yung work ko, kasi ang dami rin talagang memories sa office na ‘yun. Lalo na ‘yung mga tao at teammates ko na napamahal na rin sa akin. 


Pero 27 years old na ko. Kailangan ko na talagang magdesisyon ng matindi sa buhay ko. Habang lumalapit ‘yung last day ko, mas kumokonti ‘yung lungkot. Mas nagiging excited ako sa magiging bagong buhay ko. Lumabas sa comfort zone ko ng 5 taon ganyan. Sa simula lang pala malungkot at mas masasanay ka rin. I had my last day in the office on May 29. Hanap-hanap ng work sa internet, sa mga kakilala. 


Akala ko aabutin lang ako ng ilang linggo pero isang buwan na ang lumipas at wala pa rin akong makitang gusto ko. Ubos na pera ko at literal na palamunin na ko sa bahay. Hindi ko na rin nababayaran ang mga bills ko. Nagsimula akong malungkot. Parang wala kasing magandang nangyayari sa buhay ko. Swerte ako kasi marami talaga akong friends na nagcheer sa akin, reminding me my good qualities and my skills. Hanggang nagdesisyon na ko mag-apply sa isang multi-national HR consulting company na marami sa mga friends ko eh doon din nagwowork. Sabi ko sa sarili ko, kapag natanggap ako rito, tatanggapin ko na. At swerte naman, nakuha ako! Nagsimula ako ‘nung July 16.


Tinanggap ko nito lang na hindi ako risk-taker. Eto ang naging problema ko kaya hindi ako nakagawa ng mga malalaking desisyon sa buhay ko. Kuntento na ko sa kung ano ang meron ngayon, hindi iniisip kung ano ang magiging buhay ko sa hinaharap. Live for the moment ‘ika nga nila. Pero ang problema kasi sa ganun, may mga napapalampas akong oportunidad. Sa pagtanggap ko sa trabaho ko ngayon, isang malaking desisyon talaga siya. Hindi ko naisip kahit kailan na gagawin ko ang mga ginagawa ko ngayon pero nagulat ako kasi nag-eenjoy ako. At hindi ko malalaman ‘yun kung hindi ko tinanggap ‘tong work na ‘to. Nagugulat din ako kasi after ni Destiny, hindi na ko nagkagusto ulit sa isang tao. Mas naging focused ako sa pag-aayos ng career ko. Ngayong medyo settled na ko, tinatry ko ulit tumingin-tingin pero kalma lang. Kung meron eh di happy at kung wala ayos lang din. Mas hati na ‘yung oras ko sa trabaho at sa mga kaibigan ko. Hindi ko naman sinasara ang posibilidad pero nakakapagod din kasi talaga. Darating din ‘yun.


Paano ko ba tatapusin ‘to? Siguro kung may sumusubaybay man dito sa blog ko, gusto ko lang malaman mo (n’yo) na masaya ako. Ang tagal kong hinintay ‘yung ganitong pakiramdam. Wala masyado drama, sa wika nga ng mga friends ko, jamjam lang. At pipilitin kong mapanatili ito.



-----

Changing Lanes is a 2002 drama-thriller film directed by Roger Michell and starring Ben Affleck and Samuel L. Jackson. It was released on April 12, 2002 in North America by Paramount Pictures.


Thursday, May 10, 2012

Zack and Miri Make a Porno

Hindi ko na matandaan kung kailan ako nagsimulang mahilig sa porn. Basta ang alam ko, ang porn ngayon, una kong tinawag na triple x. Medyo makitid ang utak at konserbatibo ang pamilya ko. Promise OA sina Mama at Papa. Naalala ko dati kapag nanunuod kaming buong pamilya ng mga pelikula nina Andrew E, tapos sa ending biglang may torrid kissing scene siya sa mga leading ladies niya, sasabihin nina Mama, “o pikit muna kayo.” OA diba? Comedy kasi ‘yun. Kaya ganun na lang ang gulat nila ng buong pamilya kaming manuod ng Amityville sa VHS tapos biglang nagtirahan sa kusina ‘yung mga bida. Na-off bigla ang TV! Tawang-tawa ako sa reaksyon nila. Hindi nila alam na rated-R ang movie.

Kaya nasanay na lang ako, na kapag ganun ang eksena, ako na ‘yung yuyuko ng kusa. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako komportable makapanuod ng mga medyo maseselang eksena kapag nanunuod sila. Asiwa ba. Awkward ganyan. Pero hindi na naman nila ako pinapapikit. After all, 27 years old na ko. RANG!*

Balik tayo sa triple x, este sa porn. Huwag n’yo naman akong husgahan agad. Dumaan naman tayo lahat sa experimental stage at sure akong lahat ng makakabasa nito, nakanuod na ng porn. Magdeny kakainin ng lupa. Or ng China. Haha. Balik na talaga. Unang beses kong naencounter ang triple x nung second year high school ako. Dahil boy scout-boy scout ako ‘nun, nagparada kami sa buong Pasig dahil Araw ng Pasig. Tapos nagdecide kaming tumambay sa bahay nina Angela (classmate ko). Kainan, kulitan at asaran. Hanggang lahat kami na nandun eh nagkasundo na manuod ng triple x. Pero walang meron sa amin. Naisip namin magrent ng VHS tape sa isang rental shop. Pero challenge ‘yun kasi nga, mga bata pa kami. Bahala na. Ang plano namin, aarte kami ni Regielette (classmate another) na kunwari may nag-utos lang sa amin. Mukhang ayos naman ang plano. Pagdating sa shop:

Kuya:          Ano kailangan n’yo?

(Nagkakahiyaan pa kami ni Regielette)

Regie:        Meron po ba kayong triple x? Nagpapahiram po kasi si tito.
DK:            Ano po ba ‘yun?
Kuya:        Ah sige punta kayo dito. Ano ba gusto n’yo? Etong may babae sa babae o ‘yung lalaki at babae lang?
DK:           Ah ‘yung pangalawa na lang ‘po. (pitsik) Si tito talaga oh.

Pang-Oscars ang aktingan!
Nakanuod kami. 
Sobrang saya ng lahat. 

Yan ang unang karanasan ko sa triple x. At dahil masaya pala siya, mas naging interesado akong makanuod lagi. Isang araw, nakita ko sa aparador ng Papa ko ang isang VHS tape na may pamagat na Bangkok Nights. Medyo may clue na ko na triple x ‘to kaya hinintay kong maggabi at ng tulog na silang lahat, sinalang ko sa sala ang tape at tama nga ako! Umaatikabong aksyon ang nasaksihan ko. Sa sobrang saya ko, nakuwento ko sa mga kaklase ko kinabukasan ang bagong nadiskubre ko at may isa akong kaklase (itago na lang natin sa pangalang RonRon) ang humiram nito. So pinahiram ko naman. Pero doon ako nagkamali. Kinabukasan habang kumakain kami ng almusal, tinanong kami ng Papa ko. Tanong niya, “sino ang kumuha ng VHS tape sa aparador ko?” Alam kong namula ang pisngi ko at bigla akong sumagot, HINDI AKO AH! Jusko, guilting-guilty ang drama ko! Kinuha ko kay RonRon ang tape at binalik sa aparador. Mukang ubra naman ang ginawa ko kasi hindi na nagtanong si Papa. Paminsan, hindi lang mga triple x ang nakikita ko dun. Meron ding mga rated R lang gaya ng Molata ni Aya Medel. Saya!

‘Nung college na ko, hindi na masyadong uso ang VHS. VCD na siya. May nakita ako sa bag ng Papa ko isang beses. Nakakaloka! Si Snow White kasi ang bida! Hot ‘yung prince at more-more aksyon sila sa palasyo. Kahit ang evil queen, may aksyon din sa mga tauhan niya. Pero ang pinakanakakaloka: ang aksyon ng mga dwende with Snow White! HINDI KO KINAYA.

College na rin ako unang nakapanuod ng M2M na mga porn. Minsan gusto ko siya, minsan parang nandidiri ako. Naalala ko 2006 ata ako unang bumili ng porn sa bangketa ng mga dvd sa Guadalupe. Bumaba pa talaga ako ng Guadalupe para bumili. Sabi ko kay kuya, “may porn kayo?” (gamit ang pinakamababa kong boses). But no, puro M2M ang binigay sa akin. Ganun pala ako ka-obvious. Haha.

Ngayon mas madali na ang lahat. Isang download lang sa internet, meron ka na agad. Somehow nakakamiss ‘yung maghahanap ka pa talaga ng sarili mong kopya. May kaibigan ako, may collection ng porn. Kung magbigay sa akin, wagas lang.

Hindi ko alam ang point ng entry na ‘to. Siguro kasi bilang single, malaking tulong sa akin ang mga porn para sa pangangailangan na ‘yun. Takot kasi ako sa casual sex eh. Masaya na ko kung ginagawa ko sa sarili ko. Pero may mga pagkakataon rin naman na naiinis ako. I want the real thing! Ayoko ng manuod lang. Pero bigla ko pa rin maiisip na tiis-tiis muna. Si HIV ples, nakaantabay kasi. 

PS
Favorite ko ang Corbin Fisher at ‘yung Out In Public! Haha. 

*RANG – pinaikling barangay. Sinasabi kapag ang dami mo ng sinasabi/rason/excuses. Ibig sabihin, sa barangay ka na lang magpaliwanag.

***

Zack and Miri Make a Porno is a 2008 romantic comedy film written and directed by Kevin Smith, distributed by The Weinstein Company, and starring Seth Rogen and Elizabeth Banks. It is Smith's second film (after Jersey Girl) not to be set within the View Askewniverse and the first not set in New Jersey. 

It was released on October 31, 2008. The poor box office performance of the film damaged Smith's relationship with producer Harvey Weinstein after Smith blamed Weinstein for not spending enough to market the movie, an allegation Weinstein denies.

Wednesday, April 11, 2012

The Eni-Eni Edition


Nalulungkot ako tuwing nakikita kong wala akong bagong post sa blog na ‘to. More basa, more fun na lang kasi ang ginagawa ko. Ewan ko ba at hindi ako makahanap ng inspirasyon o ng kahit topic man lang para makapagsulat. Parang ang boring ng buhay ko ganyan? Pero dahil napakarandom naman ng mga tweets ko sa twitter, naisip kong gumawa ng entry na kung ano-ano lang. Kung ano lang maisip ko ganyan. Kaya nga ang title nitong entry na ‘to ay ENI-ENI Edition. Pass muna sa mga movie titles.

*****

Galing akong Sagada ‘nung holy week. Bale nagbyahe kami ng Wednesday night tapos nakarating ng Thursday morning. Dati, hindi talaga ako nakakatulog sa bus. Naalala ko ‘nung nagpunta kami sa Pagudpud ‘nung 2008, 12 hours akong gising. Para lang tanga. Buti na lang at nakatulog ako sa particular trip na ‘to. Ang ganda ng mga bundok at puno sa Mountain Province.  Mas beach (or bitch) person ako pero nakakamangha talaga ang mga bundok dito. Lalo na ang Rice Terraces. Surreal eh. Nababa namin ito ‘nung nagpunta kami sa Bomod-ok Falls. Hinawakan ko talaga! Deadma na! Sa postcards ko lang nakikita ‘to dati, arte pa? Intense ang ganda! Surreal!

*****

Nakakatawa na may pagong sa lababo ng inn na pinagstayan namin. As in buhay na pagong ito. Hindi makafocus ‘yung iba kong mga friends sa paghuhugas ganyan. Ako deadma lang naman kasi pinaglihi talaga ako kay Pong Pagong. So more friendship kami ng pagong ganyan. Kapag nakita n’yo ko, mapapansin n’yo na mukang mata ng pagong ang mata ko. Sabi ni Mama, pinaglihi rin daw ako sa sopas kasi sobrang puti ko ‘nung pinanganak ako. Ang dami palang pinaglihi sa sopas ano? Hihi. Balik kay Pong Pagong, may event dati na kasali ‘yung theater org ko sa UP at kasali rin si The Kuya Bodjie. Ang hindi makarelate kay Kuya Bodjie, either soper bata mo pa or pinagkaitan ka ng kabataan, hello Batibot? Hindi kami magkandamayaw kay Kuya Bodjie. Kinilig ako kasi sabi ni Kuya Bodjie sa autograph niya sa akin, masuwerte raw ako kasi pinaglihi ako kay Pong Pagong! Ansabe?

*****

Limang taon na ko sa work ko ngayon. Pero gusto ko na umalis. Naghahanap ako ng bagong work. Hindi ko rin alam kung ano. Pero basta gusto ko na ng bagong work. Tutal tapos ko na naman ang course subjects ko sa Masters ko, I think kakayanin ko na ang thesis kahit medyo toxic sa work. Gusto ko na rin matapos ang MA ko para makamove on na ko at maplano ko ng maayos ang buhay ko. Ang saya pala kasi uno ako sa Anthropology 225 (Philippine Culture) class ko! Gusto ko lang magpasalamat sa mga bloggers kasi kayo ang final paper ko! Yes, about Filipino Gay Blogging ang paper ko. Hindi ko na babanggitin ang mga kinuha kong subjects na blog kasi hindi na ko nakapagpaalam sa kanila pero salamat talaga! Iniiisip ko pa kung ipopost ko ang paper ko rito o iemail ko na lang sa mga gustong makabasa. Medyo mahaba kasi, more than 20 pages.

*****

Nagkaroon ulit ng bonding ang mga bloggers last time sa Eastwood. Soper saya ples. Alam n’yo na yan, sa mga nakasama. Ang kulit ng mga tao at ang kulit ko. Haha. Nakakatuwang makasama ang mga bloggers kasi sa likod ng mga blog nila ang mga totoong ugali at kalokohan na mayroon sila. Iba eh. Excited na ko sa susunod na kitaan.

*****

Nakipagdate ako ulit ‘nung isang buwan. Someone I met in Grindr. Yes, alam ko naman na isa lang ang pakay ng mga tao dun pero nagbakasali lang ako. I met this guy na okay talaga. Nagjive agad kami at nagkulitan sa text. Sweet na ganyan. He works in a TV station so medyo mahirap magtagpo ang mundo namin pero nagawan naman ng paraan. It was a Tuesday when we decided to meet. Medyo napapagod na rin talaga ako sa kawalang-kadalaan ko sa pakikipagdate na namimeet ko sa mga gay sites. Bago kami nagkita, nagpray ako kay Papa Jesus na kapag hindi pa rin ito nagwork, ayoko na muna talaga. Mukang hindi talaga para sa akin ang lovelife. Sabi ko pa, magfofocus na lang ako sa paghahanap ng bagong work. Nagkita kami sa Gateway. When I saw him, nagustuhan ko naman ang nakita ko. Medyo awkward pa sa simula nung magkatabi kami sa sinehan pero ng tumagal na, hinawakan niya ang kamay ko. Nagpaubaya naman ako. Ang saya sa pakiramdam. We had dinner at uminom ng konting beer sa Cubao X. Naglakad ng magkahawak ang kamay sa Cubao ng ala-una ng madaling araw. Aaminin ko na noong moment na ‘yun, alam ko siya na.

*****

Nag-BBM pa kami ng sumunod na araw. Pero napansin ko na hindi na siya ganun ka-sweet. Hindi ako nagparamdam nung sumunod na araw kasi gusto kong siya ang mauna sa amin. Pero hindi na siya nagparamdam sa BBM. Nagets ko naman. Nagtext ako nung sumunod na araw. “Hi. Hindi ko alam kung ano ang nangyari pero gets ko na. Have a great day.” Walang reply.

*****

Naging malinaw naman sa usapan namin ang lahat ng karanasan ko na mareject. Hindi ko alam kung bakit kailangan pa niyang maging sweet ‘nung nagkita kami kung hindi naman niya ako trip. Or pede naman magsabi sa text or BBM na ayaw na niya. Pero ‘yung biglang maglaho ng walang pasabi, that’s bullshit. Nakakainis. Nakakagago. Madali naman ako kausap eh. Sana naging mas malinaw lang ang lahat sa akin.

*****

At ayun nga. Ayoko na muna isipin ang lovelife ko. Sa totoo lang, hindi naman sa pagbubuhat ng bangko, disente naman akong tao. May trabaho. May sense kausap. Ayos ang itsura (yes, hindi masyadong pogi pero puwede na. Haha!). Parang, ginawa ko naman ang lahat para makahanap ng karelasyon at kung wala pa rin, hindi ko na siguro kasalanan. Sa ibang bagay ko na lang muna itutuon ang buhay ko. Kung dumating siya, eh di masaya. Kung hindi naman, ayos lang din.

*****

Sabi ko, eni-eni lang ang mga ilalagay ko. Biglang naging seryoso. Para akong tanga minsan. Hindi ko na alam ang gagawin sa buhay ko. Kahit nga umarte ulit sa play, hindi ko magawa. Parang hindi ko mahanapan ng panahon. Sa mga kaibigan ko, parang ang loser-loser ko. Olats na work, maliit na sweldo, walang lovelife ganyan. ‘Nung napanuod ko nga ‘yung movie na Bridesmaids, naiyak talaga ako kahit comedy naman talaga siya. Super relate lang ako dun sa bida. Pero gaya nga ng pelikula na ‘yun, kailangan mong magsimula somewhere. Kailangan mo tanggapin na may mali at itama ‘yun kung kaya pa. Kaya nga sa ngayon, unti-unti ko nang ginagawa ang mga plano ko. Maghanap ng bagong work. Bumalik sa gym. Tapusin ang MA. Hopefully makabalik sa teatro.

*****

Para kay S, na ginawan ako ng ilang entries sa blog niya, muli, salamat sa mga ito. Kung nasaktan man kita sa tingin mo, sorry ulit. Sana maging masaya ka sa buhay mo at sana mahanap mo na talaga ang taong magmamahal sa’yo. Kung tingin mong naging masama ako kasi tuluyan na kitang inalis sa buhay ko, darating ang panahon na maiintindihan mo rin kung bakit ko ginawa ‘yun. Sa anumang laban ng buhay, lagi mong unahing iligtas ang sarili mo. Kasi kahit isang milyon pa ang kaibigan mo, trust me, sarili mo lang ang mapagkakatiwalaan mo sa huli.

*****

Ang ibig sabihin pala ng eni-eni ay kung ano-ano. Mula sa salitang anything, na naging any-any na pinajologs lang ang spelling. Haha. Naging favorite expression namin ng mga kaibigan ko kasi sobrang random ng mga ginagawa namin lately. ‘Yun lang.