Tuesday, November 15, 2011

Si RC at si Brian Kinney*

Isang linggo akong nagkasakit. Dalawang araw hindi nakapasok sa office. Feeling ko, ang dami-dami kong namiss. Pero mas naging excited din ako sa mga mangyayari sa akin sa mga susunod na araw. 

Weird man, pero tuwing November 9, sinecelebrate namin ng bestfriend ko ang aming anniversary. Last time, 8 years na kami! Ahi. We became bestfriends nung second year college kami, after ng aming ROTC. Tapos every year, may celebration. Nakakamiss lang this year kasi hindi kami nakalabas bilang nakaratay ako sa kama. At dahil walang something, naisip ko na lang na ilagay dito sa blog ko yung naipost ko dati sa blog ko sa Multiply. 


Adik na adik ako 'nun sa Queer As Folk. Paano namang hindi, feeling ko, 'yun din ang buhay ko (feel na feel ko si Michael). And now I'm sharing my bestfriend - RC! :D

------

Napag-iwanan na ata ako ng buong mundo at ngayon ko lang napapanuod sa DVD ang Queer as Folk. At aaminin ko na kahit Season 1 pa lang ako, sobrang nakakaenjoy talaga siya. Siguro din kase, ang dami-daming kaparehong mga nangyari dun na nangyari at nangyayari din naman saken. Iba pala kapag ikaw mismo ang nakakakita nung mga bagay bagay sa buhay mo. Nagkakaroon ka ng ibang pagtingin dito. Naiisip mo yung mga naging epekto nito, at kung ano yung mga natutunan mo sa mga yun. May mga eksena na bigla na lang tutulo yung luha ko lalo na sa usapin ng pagtanggap, pag-ibig at pagkakaibigan. Iba sa pakiramdam ang palabas na yun.

Sa unang tingin, parang Sex and the City yung show. Nakakatuwa na may tumatalakay sa mga isyu naman ng mga bakla na umiikot sa apat na karakter dito. Sa kanilang apat, pinakapaborito ko si Michael. Ewan ko ba, pakiramdam ko sobrang pareho kami sa napakaraming aspeto. Sa pagtingin sa pakikipagdate, sa sex, at lalung-lalo na sa pagkakaibigan. Yung pagkakaibigan nila ni Brian, hindi ko maiwasang ikumpara sa pagkakaibigan namen ng bestfriend ko din na si RC. Na lalo lang nagpamiss saken kay RC. Katulad nina Michael at Brian, may panahon na sobrang naging close din kami, na tipong kulang na lang matulog kami at gumising na kami ang magkasama.

Si RC ay si Brian. Ang dami dami nilang pagkakapareho. Sa itsura, sa trabaho, sa ugali, sa pakikipagrelasyon at sa pagiging bestfriend ko. Kapag magkasama kami, laging nasa kanya yung atensyon. Well kase naman pogi siya. Kapag nasa bar kami, hindi siya nahihirapang makahanap ng kasayaw, habang ako ay nasa isang sulok at inaaliw ang sarili. Kapag nakipagdate naman ako sa iba, katakot takot na kutya ang maririnig ko dun. Madalas parang bata yun na kapag may problema, kailangan tulungan agad. Lagi akong handa na tulungan, malaki man o maliit yung problema niya. At katulad ng mga tao sa paligid ni Brian at Michael, nagtataka din sila kung bakit ako nananatili sa tabi ni RC.

Michael and Brian | Drama King and RC
May mga oras na naiinis din ako. Na bakit ba lagi akong kailangan ni RC. Pero kapag magkaibigan kasi ang dalawang tao, handa ka sa lahat lalo na at para sa ikabubuti ng kaibigan mo. Hindi ka naman naghahangad ng kapalit. Pero ang totoo, hindi rin naman kase nakikita ng ibang tao kung gaano kabait at kasweet na tao si RC. Matigas man ang ulo niya, mas malaki pa rin kabutihan sa puso niya. Alam ko, pinapahalagahan niya ako at ang pagkakaibigan namin at gaya ko, handa naman siyang gawin ang lahat para sa ikasasaya ko.

Sa loob ng halos limang taon naming pagkakaibigan, madami na rin kaming napagdaanan at nalampasan na pagsubok. Kung minsan akala namin, susuko na kami pero magkasama pa rin kami. May ilang mga pagbabago pero siguro parte naman yun ng pagtanda namin at pagharap sa mga bagong kabanata ng aming buhay.

Malayo pa ang tatakbuhin ng panunuod ko ng QaF pero excited na din akong bigyan ng kopya si RC, ang Brian Kinney ng buhay ko.

------


*Pasensya at hindi muna ako gagamit ng movie title. Hihi. Nauna kong naisulat sa aking Multiply Account noong July 18, 2008. 

Thursday, November 3, 2011

Halloween


Ang tagal ko rin nawala sa blog na ‘to! Hindi rin naman ako masyadong naging busy, more on arte lang talaga. Papanindigan ko lang ‘yung title ng blog ko, kaya more on drama king lang ako nitong mga nakaraang araw. Pero sa totoong buhay kapag nakasama n’yo ko, hindi talaga ako emo. Gusto ko puro fun-fun ang nasa paligid. Nagiging emo/drama king lang talaga ako kapag mag-isa ako at nagmomoment.

Pero hindi talaga yan ang kwento ko ngayon. Hihi. Wala lang ‘to. Gusto ko lang ng chikahan tayo, kumustahan ganyan. Matapos ang araw ng mga patay, I’m sure buhay na buhay na naman tayo sa ating mga buhay. Ahi. Share ko lang ‘yung naging costume ko last Halloween Party sa office. Actually, wala naman talagang todong prize ito. Sapat lang. Naging event na lang din siya kasi masaya magcostume. At lagi ko nga sinasabi sa mga teammates ko, you only wear costume once a year. Kaya ienjoy na! This year, movie theme kami sa office. Ayoko naman malimitahan sa isang pelikula ang team ko kaya ang theme naming: highest-grossing films of all time! Why not ‘diba? Ahi. So pabonggahan na. 




I decided to be Jack Sparrow from the Pirates of the Caribbean.



Last year, ang theme ng team ko ay Plants vs Zombies.  Haha.  Kariran din talaga! At nanalo kaming best team. Tapos nanalo akong best in costume. Ngayong year na ‘to, natalo kami ng mga taga-Alice in Wonderland. Karir din naman kasi ‘yung kanila. Okay na ‘yun, nanalo na naman ako last year.




So siguro ang point ng entry na 'to ay magmaganda ako. Haha. Chika lang. Gusto ko talaga ang Halloween eh. Ang sarap kasi magcostume. Dala na rin siguro ng pagiging theater person kaya kinakarir ko ang event na 'to. First time ko magpost ng picture ko sa blog na 'to! Hihi. :D

Next week, pasukan na naman sa Masters. Sana maging exciting ulit ang buhay ko. 

-----

Halloween is a 1978 American independent horror film directed, produced, and scored by John Carpenter, co-written with Debra Hill, and starring Donald Pleasence and Jamie Lee Curtis in her film debut and the first installment in the Halloween franchise. The film is set in the fictional midwestern town of Haddonfield, Illinois. On Halloween, six year old Michael Myers murders his older sister by stabbing her with a kitchen knife. Fifteen years later, he escapes from a psychiatric hospital, returns home, and stalks teenager Laurie Strode and her friends. Michael's psychiatrist Dr. Sam Loomis suspects Michael's intentions, and follows him to Haddonfield to try to prevent him from killing.

Stand By Me


Dear D,

Namimiss na kita!

Birthday mo na pala bukas. Ano ang birthday wish mo? Wish ka lang. Malay mo magkatotoo ‘diba? Hindi lang ako sure sa height. Haha. Sabi mo nga, papadagdagan mo na lang ‘yung tuhod mo kapag yumaman ka na para tumangkad ka na. Siguro isyu talaga sa mga lalaki ‘yung height ano? Pero alam mo, kung ano man ang kakulangan mo jan, nacocompensate naman sa ibang meron ka. Biruin mo, 27 ka na bukas pero mukha ka lang 21. Arte pa?  Haha.

So ayun nga, namimiss na kita. Lagpas dalawang linggo na rin naman ‘nung huli tayong nag-usap sa FB. Nagdecide akong umiwas muna sa’yo kasi hindi na nga healthy sa akin ‘yung relationship natin. Dati sabi ko kasi, okay lang na kahit ako lang ‘yung nagmamahal kasi naiinspire naman ako. Nararamdaman ko rin naman ‘yung pagmamalasakit mo sa’kin kahit paano. Pero ‘yun nga, dumating rin ako sa point na nasasaktan at nagseselos na ko. At tingin ko, hindi na siya maganda para sa akin. Kailangan kong tulungan ‘yung sarili ko. At masaya akong naintindihan mo ang desisyon ko ng buong puso.

Ang hirap na rin kasi talaga. Magkabarkada tayo pero hindi naman ganun ‘yung tingin ko sa’yo. Tuwing magkakantahan tayo, hindi ko maiwasang tumitig sa’yo tapos maglalakbay na ‘yung utak ko sa kung saan-saan. Parang masyado na kong matanda sa mga ganung ilusyon. Mas gusto ko sanang realistic na lang.  And eventually mapapagod naman talaga ako. At dumating na nga ako sa estado na ‘yun.

Nagdecide akong umiwas muna kasi sa tingin ko, kailangan ko ‘yung panahon para mas tanggapin ‘yung katotohanan sa ating dalawa. Nakakatawa na ilang beses na rin naman akong nagsabi sa sarili ko na ayoko na, pero lagi-lagi na lang akong bumabalik. Sana after nito, mas okay na ako. Mas matatag at mas kayang panghawakan ‘yung mga desisyon na ginawa ko para dito.

Gusto ko pagbalik ko, barkada na lang talaga ang tingin ko sa’yo. Kakanta ulit tayo ng Tuloy Ang Pangarap ni Angeline Quinto. Sasayawan mo ulit ako ng mga old-school Britney Spears dance steps. Magcocompare ng mga latest trend sa men’s fashion scene. Magsasabi ng mga pangarap niya sa buhay. Magsusumbong ng mga inis niya sa pamilya niya.

Excited na ko. Hintayin mo ‘ko ah? Magkikita tayo sa dating tagpuan. Pero pagdating ng panahon na ‘yun, magiging isang totoong kaibigan na ako para sa’yo. Mas matatag. Mas realistiko. Mas tinatanggap ang katotohanan sa ating dalawa.





------

Stand By Me is based on the Stephen King short story The Body, Rob Reiner's easygoing nostalgia piece is set in Castle Rock, OR, over Labor Day weekend, 1959. A quartet of boys, inseparable friends all, set out in search of a dead body that one of the boys overhears his brother talking about. The foursome consists of intellectual Gordie (Wil Wheaton), born leader Chris (River Phoenix), emotionally disturbed Teddy (Corey Feldman), and chubby hanger-on Vern (Jerry O'Connell). The boys' adventures en route to the elusive body are colored by the personal pressures brought to bear on all of them by the adult world. Richard Dreyfuss, playing the grown-up Gordie, narrates the film, while Kiefer Sutherland dominates every scene he's in as a brutish high-school bully.

Wednesday, October 12, 2011

Imagine That


Scene 1:  Ext. Kalsada. Mga sasakyan. Madaling-araw.

Sa loob ng isang taxi, makikita ang isang lalaki. Naka-long sleeves. Nag-iisip. Madadaanan ang ilang mga poste na may ilaw. Bilog ang buwan.

Tutunog ang radyo ng taxi. Maririnig ang boses ni Ariel Rivera. “Sana Ngayong Pasko” ang awitin.

Zoom in ang camera sa lalaki sa taxi. Mababakas ang biglang pagbabago sa kanyang mukha. Ang kaninang nag-iisip ay mapapalitan ng kalungkutan. Titingin siya sa bintana ng taxi.

End of Scene 1.

Ganito ang nangyari sa akin kaninang umaga. Ganito ko rin ito gustong isipin. Ewan ko ba pero madalas pakiramdam ko, isang pelikula ang buhay ko. O kaya isang music video na pinapalabas sa MTV. Puwede ring isang reality show na pinapanuod ng maraming tao.

Gustong-gusto ko maglakad sa isang daan na may iilang ilaw lamang mula sa mga poste habang malamig ang hangin. O kaya habang umaambon. Pakiramdam ko, tumitigil ang mundo at nakatingin lamang ito sa akin. Minsan naman, habang naglalakad at suot ko ang iPod ko, nagbabago ang paligid ko. Nagiging sepia, nagiging makulay depende sa tugtog. Bumibilis o kaya nagiging slow-motion. Parang soundtrack ganyan.

Hindi ko na matandaan kung kailan ko naramdaman na nasa isang pelikula lagi ako. Pero ang sigurado, mas dumalas siya noong naging single ako. Siguro sa dalas kong manuod ng mga pelikula, na laging mga romantic comedies pa, naapektuhan na ang sensibilidad ko. Isabay mo pa ang mga dulang napanuod at sinalihan ko, hindi naman nakakapagtakang maging ganito ako mag-isip.

Kaya lang kasi, nakakatakot. Madalas kasi malayo sa realidad ng buhay. Lagi kong dinadagdagan ng romansa ang mga bagay at desisyon ko. At kapag nagising na ko sa katotohanan, ang resulta ay sakit lang sa damdamin. Mabuti nga ngayon na medyo matanda na ‘ko at kahit paano, kilala ko na ‘yung sarili ko. ‘Yung sakit, isang iyak lang tapos tulog o kaya konting inom, puwede nang maremedyuhan. Kung ‘nung bata-bata siguro ako, baka naglaslas na ‘ko. 

Isipin n’yo naman ang mga trip ko. May isang tao na akala ko mahal na mahal ko. Aalis na siya papunta sa ibang bansa. Hindi ko masabi ‘yung nararamdaman ko kasi iniisip ko, “Paano kung mahal niya rin ako? Hindi ba siya sasakay sa eroplano at magbabago ang kanyang mga plano para sa akin?” Wow ‘diba? Ayan agad ang naisip ko, hindi muna ‘yung katotohanan kung gusto niya nga ako.

Meron naman, super crush ko kasama ko sa isang bar. Pakiramdam ko, tumitigil ang mga tao sa pagsasayaw kapag kaming dalawa na ang nasa dance floor. Tipong naka-freeze sila habang solong-solo namin ‘yung mundo.  Ang adik lang ‘diba?

Gusto ko rin yung mga atake sa mga restaurant. Tipong candlelight dinner tapos tatanungin ko siya kung mahal niya ba ako. Ang perfect ng moment pero paano kung disaster ang sagot niya?

Lahat na yata ng mga kaibigan ko nasabing tigilan ko na ‘yung mga kahibangan na ‘to. Kaya nga ngayong taon na ‘to, binawasan ko talaga ang panunuod ko ng mga romantic movies. Kahit gustung-gusto ko, pinigilan ko talaga. Nakatulong naman sa akin kahit paano. Pero may mga pagkakataon, hindi ko pa rin talaga maiwasan. Kasi hindi lang naman sa pelikula nangyayari  ‘yun diba? May mga videos nga sa youtube na nagpapakita na posible ‘rin talaga. OA na kung OA, pero napapaluha talaga ako kapag napapanuod ko sila.

Napakinggan ko ‘rin ‘yung kanta ni KC Concepcion na Not Like the Movies. Pakiramdam ko, sinampal ako ‘nung unang beses ko marinig ‘yun. Lahat ng linya sakto sa akin eh. Kaya nga kapag lumilipad na naman ang puso ko sa mga imahinasyon ko, nakikinig lang ako sa kanta na ‘yun. Ibinababa ako nito sa lupa.



PS
Paano naman yung sinabi ni Shakespeare sa As You Like It,

“All the world’s a stage,
And all the men and women are merely players.”

Baka naman hindi masama ang ginagawa ko, after all. Haha. Ayaw talaga magbago eh. :P

-----

Imagine That is a 2009 comedy-drama film starring Eddie Murphy, Thomas Haden Church, Nicole Ari Parker, Martin Sheen, Marin Hinkle, and Yara Shahidi. Imagine That takes place in Denver, Colorado, (which can be identified by the skyline and landmarks). It centers on the relationship between a workaholic father (Eddie Murphy), and his daughter, Olivia (Yara Shahidi), whose imaginary world becomes the solution to her father's success. Among the cast is veteran actor Ronny Cox who last starred with Eddie Murphy in his blockbuster series,Beverly Hills Cop. This was the last Nickelodeon movie in the 2000s, and before the logo change.

Thursday, October 6, 2011

The Truman Show


Hindi ako sigurado kung ano ang gusto kong sabihin sa entry na ‘to. Hindi ko rin alam kung ano ang magiging epekto nito sa akin at sa ilang makakabasa nito. Pero isa lang ang totoo – kailangan kong sabihin ang mga ito. 

Siguro sa lahat naman ng nagiging blogger na gaya ko, naroon ang intensyon  na magbahagi ng kanilang sarili. Sumusulat tayo kasi gusto natin buksan ang bahagi ng mga sarili natin sa ibang tao. Kung hindi man mga kwento tungkol sa mga pangyayari sa ating buhay, mga obserbasyon at naiisip sa ilang mga kaganapan sa ating paligid. 

Sumusulat tayo kasi may gusto tayong sabihin. Kung makakaugnay man, mamumuhi, matatawa o kaaawaan tayo ng makakabasa nito ay hindi natin kontrolado. Dito lumalabas ang pagiging dinamiko ng tao – bawat isa ay masasabing nag-iisa batay sa kanyang ugali at pagtingin sa mundo.

Hindi ko naman itatanggi na may takot din ako nang magsimula akong magsulat dito sa blog ko. Pero napawi ito ng mga komento at hits na natanggap ko. Kahit paano, may mga tao palang nagbabasa sa mga nasusulat ko rito. Sa pag-usad ng mga kwento, hindi ko rin itatanggi na umasa akong sana, may mga taong makarelate sa akin. Ayokong isipin na ako lang ang nakakaranas ng mga pangyayari sa akin. Hindi man katulad na katulad pero kahit kaunting pagkakahawig sa nangyari sa akin.

May mga nasulat ako tungkol sa mga kamalasan at nakakaaliw na istorya tungkol sa pakikipag-EB. Hindi ko naman naisip na maaari silang pag-ugatan ng maling nosyon tungkol sa pagkatao ko. Hindi ako naninisi – alam ko naman na posibilidad talaga ang mga ito.

Pero masyadong makulay ang buhay ko para makahon sa blog na ito na ilang buwan pa lang naman na nandito. Wala pa nga yata sa isang porsyento ng kwento ko ang nandito. Wala akong intensyon na kaawaan  nang dahil lamang sa mga kwento ko. Oo apat na taon akong single pero hindi naman ako naging miserable sa apat na taon na ‘yun. Marami akong kaibigan na lagi akong dinadamayan. May trabaho ako, estudyante ako at nagtatanghal sa teatro.

Importante ang relasyon. Naniniwala ako diyan. Pero hindi naman ako nagpapakupot sa ideyang ito. Hindi sa pagmamayabang, pero disente naman akong tao. May mga ilan na rin namang nagparamdam at nagsabi ng kanilang intensyon pero hindi natuloy kasi hindi ko sila gusto.

Oo importante sa akin ang atraksyon. ‘Yung koneksyon kung magkiklik ba kaming dalawa. ‘Yung kayang suportahan ang mga hinihingi ng relasyon.

Laging sinasabi ng mga kaibigan ko, “bakit hindi na lang si ganito, si ganyan eh tutal gusto ka naman niyan…” At lagi ko rin sinasabi, hindi ako naging single ng apat na taon para lang magsettle sa kung ano ang meron o kung sino ang nandiyan. Kasi hindi ba, ang tagal ko na ring naghintay eh, kaya umaasa ako na ‘yung magiging karelasyon ay gusto ko talaga. At kahit sinasabi ng iba na hindi naman importante ang itsura, patawad pero kahit paano, kailangan mong ikonsidera ‘yun. Mahirap makipagrelasyon ng wala kang kahit man lang limang porsyentong atraksyon sa magiging karelasyon mo.

Hindi ko alam kung totoo ito sa maraming tao, pero ayoko ng puwede na. Kung may natutunan man ako sa mga produksyon ko sa teatro, ito ay ang laging ibigay ang pinakamahusay na pagtatanghal. 26 years old na ko. Tapos na ako sa panahon ng paglalaro at pag-eeksperimento. Kung makikipagrelasyon ako ngayon, gusto ko ‘yung pangmatagalan na kung hindi man panghabambuhay.

Importante ang respeto. Pagtanggap. Eto ako at kailangan mong yakapin ang buong pagkatao ko kung gusto mo akong maging kaibigan. Marami na akong naging karanasan sa buhay at pinapatingkad nito ang kabuuan ko sa ngayon. Nabasa ko sa twitter ‘nung isang araw, hindi naman daw mahirap maghanap ng magmamahal sa atin. Mahirap lang daw maghanap ng mahal mo rin. At naniniwala ako ‘ron. Kaya nga tinatanggap ko ang katotohanan ng pagtanggi sa akin kasi sa proseso, may mga ilang tao rin naman akong tinanggihan. Sabi nga ng kaibigan ko, “it’s a tie lang.” Ganito talaga ang sistema eh. Kailangan ko lang talaga maghintay at magdasal na isang araw, magtatagpo rin ang aming landas.

Hindi ko alam kung ilang taon pa ‘yun pero sana malapit na. Maghihintay ako.

------

The Truman Show is a 1998 American satirical comedy-drama film directed by Peter Weir and written by Andrew Niccol. The cast includes Jim Carrey as Truman Burbank, as well as Laura Linney, Noah Emmerich, Ed Harris and Natascha Macelhone. The film chronicles the life of a man who is initially unaware that he is living in a constructed reality television show, broadcast 24-hours-a-day to billions of people across the globe. Truman becomes suspicious of his perceived reality and embarks on a quest to discover the truth about his life. 


Thursday, September 15, 2011

Hiram na Mukha

Gusto ‘ata talagang gawing memorable year sa’ken ni Papa Jesus ang 2011. Hindi ko naman talaga hobby ang makipag-EB sa mga hindi ko kilala at hindi pa nakikita ang picture pero jumajackpot talaga ako nitong mga nakaraang buwan. Una na nga ang mahiwagang kuwento ng bingot. Akala ko natuto na ‘ko pero inulit ko pa rin. ‘Nung kinwento ko sa mga kaibigan ko ‘yung kay bingot, lahat sila sinabi sa’ken na kung hindi raw bingi/pipe ang mamimeet ko next time, eh kuba naman. Natakot talaga ako. Kaya sabi ko sa sarili ko, hinding-hindi na ko makikipag-EB kung wala namang pictures online. Gusto ko kahit paano may idea naman ako ng itsura. Kasi hindi ko na alam ang magiging reaksyon ko kung another bingot or kuba ang mameet ko. Hindi naman sa inaalipusta o hinahamak ko sila. Sa totoo lang po ako. Rang!

So eto na nga ang kwento.  May number sa phone ko ang isang lalaki na nakita ko ang number sa Downelink. Itago na lang natin siya sa pangalang Robert. Pogi si Robert. Isa sa mga rason kung bakit ko kinuha ang number niya sa DL. Nagtetext kami dati pa. Medyo hambog at walang kwenta katext si Robert. Haha. Pero deadma lang. Pampalipas oras ganyan. Halos magkapitbahay lang kami kaya minsan napag-uusapan ‘yung ideya ng pagkikita. Pero nahihiya nga ako kasi kung itsura at itsura lang ang basehan, malayo siya sa’ken. (Pero sure ako mas mataas IQ ko. Cheka) 

Hanggang isang araw ng Agosto, nagtext ako. Nangamusta. Nagulat ako at parang nasa mood magreply ang mokong. Text-text hanggang niloko ko siya na magkita kami bilang magkapitbahay lang naman kami.

Game siya! Natuwa slash kinabahan naman ako. Text-text ulit hanggang sinabi niya, “gusto mo motel tayo. Hati na lang tayo.”

Aarte pa ba ako? Eh di’ba nga pogi ‘to ng todo. Kahit medyo nag-aalinlangan ako at nawiwirduhan sa text ni koya, gi-now ko na rin. Aaminin ko, ang tagal na rin ‘nung huling nakipagsex ako. Naisip ko, baka naman horny lang talaga siya. Nagbihis ako at pumunta sa aming meeting place.

Makalipas ang ilang minuto, dumating na si koya. Pero hindi siya si “Robert!" Nagulantang ako, pero pa-cool lang. Kalma lang ala-Shamcey Supsup.

DK:          Ikaw si Robert? Parang iba itsura mo?

Robert:     Ah oo. Iba talaga yung picture ko ‘dun. Bestfriend ko ‘yun. Pero alam naman sa DL 'yun. 

Wow. Alam ng lahat. Parang hindi naman ako nainform. Haha. Hindi naman siya pangit pero parang ganun na rin. Sobrang layo ‘dun sa alam kong itsura ni “Robert”.

Nag-explain ako na nagulat talaga ako sa itsura niya. Kasi iba nga yung ineexpect ko. At nakapaglecture ata ako ng tungkol sa paglalagay ng totoong pic. Nagalit si koya! Nagdialogue siya ng “oo hindi ako pogi pero ‘wag mo naman idamay pagkatao ko.” 

Walkout.

Gulantang ako. Grabe yung pagkatao kasi yung nabanggit niya. Eh sino ba nanloko sa umpisa di’ba? Nag-eexplain lang naman ako. Hinabol ko at nagsorry ako. Sabi ko, hindi naman ganun ang intensyon ko. Nagulat lang talaga ako kako. Tinanggap naman niya at nagkwento siya na ‘yung pogi sa picture ay bestfriend niya at nasa states na ‘to. Mayabang daw yun at playboy. Tango-tango lang ako. Napunta na sa “motel” yung topic namin. Sabi niya ituloy raw. At binigyan pa niya ako ng mga motel options. Natawa na lang ako sa loob-loob ko.

Habang nasa jeep, si “Robert” eh nakapatong na ‘yung kamay niya sa mga hita ko. Medyo naasiwa ako. Kasi maraming tao sa jeep. At todo kwento si koya ng mga sex endeavors niya. Uhm, sana naiisip niya yung iniisip na ng mga tao sa paligid namin. Lalo na sa’ken. Gusto ko na lang maglaho talaga. Hiyang-hiya na ko.

‘Nung naglalakad na kami, ang daming tumatakbo sa isip ko. Una, wala naman akong obligasyon sa tao na ‘to na manloloko in the first place. Pangalawa, sa dami ng mga naka-sex niya, baka may sakit pa ‘to. Ikatlo, pwede pa naman ako bumack-out. Sinunod ko ‘yung pangatlo. Sabi ko, “hindi ko pala kaya. Sorry.” 

Walkout ulit si koya. 

Hindi ko na hinabol. Pumasok ako ng mall.

Nagtext siya after 30 minutes.

“Ang sama ng ugali mo. At least ako, nagpakatotoo sa sarili ko. Makarma ka sana. Erase mo na number ko. Huwag ka na magtetext."

Wow another. Gusto ko tumambling sa tawa. At siya pa ang nagpakatotoo sa sarili niya. Nagreply ako.

“Sa totoo lang, I think ikaw ang karma ko.”

Erase number.



-----

Hiram na Mukha (Filipino: "Borrowed Visage") is a 1992 Filipino film starring Nanette Medved, Cesar Montano and Christopher de Leon. It is directed by Joel Lamangan. In 2007 it was made into TV drama series.

Thursday, September 8, 2011

The Ex *


Kanina ‘pag gising ko, nakatanggap ako ng isang text message mula sa isang ex ko nung nasa UP pa ako. Siya yung ex ko na akala ko, happy ending na kase parang fairy tale talaga yung kuwento ng love story namen. Pero gaya nga ng cliche na paniniwala, yung happy endings totoo lang sa mga fairy tales. Kung "parang fairy tale" lang, malamang hindi happy ending yun. Bigla nag flashback sa utak ko yung lahat ng mga nangyari samen before. ‘Yung nagtext kami na nagsimula sa panloloko ko...

...na nauwi sa pagkikita namen at panunuod ng isa sa mga paborito kong pelikula na "charlie and the chocolate factory" na kahit napanuod na niya eh pinanuod niya ulit para saken at dalawang beses pa namin inulit.

...ang mga pag-uusap sa telepono na inaabot ng umaga na sobrang puno ng magic at kahit tapos na eh tuloy pa rin kami sa pagtetext.

...sa mga nakakakilig niyang text message na tumunaw sa puso ko at nagpamahal sa akin sa kanya.

...na matapos ang tatlong araw ay gusto niyang magalit ako sa kanya para mawala ang aming pagtitinginan dahil hindi na daw niya alam ang gagawin niya dahil ako lang ang nasa isip niya.

...at hindi ko pagsuko sa hamon niyang iyon na nauwi din sa aming matamis na relasyon na saksi ang main library sa mga pusong sabik sa isa't isa.

Mainit at mapusok ang naging relasyon namen. Siguro dahil noong mga panahon na yun, siya lang talaga yung hinihintay ko sa buong pag-aaral ko sa UP. Noong dumating siya, handa ako sa lahat ng mga bagay sa pakikipagrelasyon. Wala akong takot. Lahat halos ng mga imposible nagawa namen. Pero wala naman akong pagsisisi.

Hanggang isang araw, bigla niya ko iniwan. Masakit yung mga nangyari lalo pa at pinaniwala mo ang sarili mo na seryoso ang relasyon n'yo at hindi ito basta basta matatapos ng ganito. Sa loob ng maraming linggo at buwan ay siya pa rin talaga ang hinahanap ko. At kung nanaisin niyang makipagbalikan ay papayag talaga ako. Pero makalipas ang isang taon, napagod na din ang puso ko at naisip ko na wala na talagang pagbabalikan na magaganap.

Good evening everyone. Whew! What a tiring day. Christmas is fast approaching. Lots of food, gift giving, and most especially it’s all about sharing of love. Again I will embrace Christmas without a partner. it would really be a cold Christmas for me. Again for the nth time. Funny and weird that I am rationalizing my singlehood now. I really hate this.

To some extent, I hate the person that I am. it’s disappointing when I read messages of some people dying to have a lovelife. Dying to have a partner. That’s not my case. it’s not a problem for me to find someone I like that likes me in return. If not always, most of the time, it’s mutual. But the problem is I’m sick. When I love a person who’s loving me in return, I will hurt him so that he would leave me. I will intentionally push him away. i really hate myself. im exact. i always want to be accurate and precise. I’m quantitative. I want everything to be quantified. Even love.

I’m a stupid, irrational jerk. Goodnight everyone.

Balik sa text niya, natawa ako nung una. Ang haba naman kasi. Parang paper sa school. Pero after ‘nun, nalungkot ako para sa kanya. Noong iniwan niya ako, sabi ng mga friends ko, maysakit daw siya. Madami kasing mali sa relasyon namin dati. Mga bagay na hindi niya ipinagtapat saken. Sabi ko naman sa mga friends ko, baka ganun lang talaga siya. Pero ‘nung nabasa ko to, mukang may problema nga siya. Kahit paano, may parte sa puso ko na nakahinga.

Nitong mga nakaraang linggo, matapos kami maghiwalay ni sweetie at malaman na may bago na siyang boyfriend, nalungkot ako at pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na may mali sakin. Pareho nila akong tinext nung naghiwalay kami na "hindi ko sila nakilala.." Kaya sabi ko sa sarili ko, nasa akin nga siguro yung problema. Pero ngayon, mukang hindi naman. Tama yung isang kaibigan ko, “baka malas ka lang sa mga nagiging karelasyon mo.” At muka nga. Pero sa isang punto, alam ko may pagkukulang din ako. Hindi man malaki, kahit paano meron pa rin. Two way naman lagi ang relasyon. Kung nagsawa man sila sa piling ko, baka may mga ginawa din ako na hindi ko namamalayan na hindi na pala nila gusto.

Hindi na ako malungkot ngayon. Yung minsanang pagkamiss naman sa mga ex mo eh natural naman. Kahit paano, malaki ang naging bahagi nila sa sarili ko ngayon dahil naging mas matatag ako. Sa lahat ng mga nangyayari sa atin, importante yung natutunan sa mga ito.

Kanina nakita ko yung multiply ni sweetie. May mga bago siyang pictures doon. At mukang masaya naman siya. May kurot pa rin sa puso ko, pero alam ko, iniisip niya din na sana masaya ako ngayon.

-----

The Ex is a 2007 comedy film directed by Jesse Peretz and starring Zach Braff, Amanda Peet and Jason Bateman. The film had a wide release planned for January 19, 2007, and then March 9, 2007. It was originally promoted under the working title Fast Track. It was released on May 11, 2007. Co-stars include Charles Grodin, Donal Logue and Mia Farrow.


*Nauna kong isinulat sa aking Multiply Account noong November 7, 2007. Paumanhin at wala akong malagay na bago sapagkat busy sa trabaho. Next week, promise meron na. :)

Wednesday, August 31, 2011

Splash*





Malaki ang pagkahilig ko sa mga sirena. Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat pero sa pagkakatanda ko, bata pa lang ako, sobrang nahuhumaling na ako sa kanila. Mga apat na taon siguro ako noon, naaalala kong pagguhit ang isa sa pinagkakaabalahan ko. At mga sirena ang madalas kong ginagawa (yung iba ay si Papa Jesus na nasa krus, mga mangingisda na nasa laot, bukirin, mga poster ng pelikula partikular ang “Dito sa Pitong Gatang” nina Nanette Medved at Fernando Poe Jr.). Iba iba ang mga senaryo. May masayang lumalangoy sa ilalim ng dagat, may mga nagpapahinga sa dalampasigan, mga nagtatago sa mga malalaking bato at kung anu ano pa. Hindi pa nga ako nakuntento at pinipilit ko si Mama na iguhit ako ng sirena sa karton ng gatas at pagkatapos ay gugupitin niya at lalaruin ko.

Mula sa pagguhit at paggupit ay nauso ang mga laruang sirena. Naalala ko na sobrang pinilit ko si Mama na ibili ako ng mga de-susing sirenang laruan. Makulay ang laruan na yun. Plastik ang kabuuan nito at kulay ginto ang kanyang buhok. Kapag sinusian mo siya at iniwan sa isang palangganang may tubig, lalangoy siya ng kusa. Aliw na aliw ako noon at yun lang yata ang ginagawa ko buong maghapon. Hanggang masira ang sirena at hindi na napalitan ng bago.

Isang araw naman, habang naggogrocery kami nina Mama sa Uniwide sa Edsa Central ay may nakita akong maliit na manikang sirena. Nakakatuwa kase natatanggal yung buntot niya na gawa sa goma at nagiging tao siya. Dalawa ang kulay nito, isang pink at isang light blue. Kung ano ang kulay ng buhok nito (na maaring suklayin) ay ganuon din ang kulay ng magiging buntot nito. Siguro nasa mga walumpung piso ang halaga ng maliit na manikang sirenang iyon. Mula noong araw na nakita ko yun ay hindi na ako makatulog. Gusto ko tong bilhin pero lumalaki na ako nuon at baka anu pa ang sabihin sa akin ng Mama ko. Pero gusto ko talaga siya kaya noong sumunod na beses na pumunta kami sa Uniwide ay pinilit ko si Mama na ibili saken ang laruan na yun. Pumayag naman siya at sobrang tuwang tuwa ako nung umuwi kami. Kulay pink ang nabili ko. Sa loob yata ng isang linggo, ang laruan lang na iyon ang hawak ko. Tumagal din ng mga 3 taon sa akin ang laruan na yun. Mula sa napakahaba niyang buhok ay naging hanggang balikat na lamang ito. Gaya ng mga tao, naniniwala ako na dapat ay may bago ring look ang aking sirena.

Nanghihinayang ako at hindi ko na mahanap yung laruan na yun. Kahit sana yung buntot lang na kulay pink pero wala na talaga. Napunta na rin kase sa kapatid kong babae yun at tinaggal na niya talaga yung buntot at ginawa na lang niyang anak ni Barbie ang aking mahal na sirena.

Mula sa laruan, hindi rin nakaalis sa aking atensyon ang mga pelikulang tumatalakay sa mga nilikhang kalahating tao at kalahating isda. Tandang tanda ko pa ang mga Dyesebel na pelikula ni Alice Dixson na kapareha si Richard Gomez at ang sumunod na version ni Charlene Gonzalez at kapareha si Matthew Mendoza. Nagkaroon din ng pelikula noon sina Michelle Van Eimeren at si Ogie Alcasid na sirena ang una. Manolo and Michelle (Happy Together) ata ang pamagat no’n na kabisado ko pa ang theme song hanggang ngayon na halaw sa awiting “Happy Together”. (…Isang araw ako’y nangisda sa dagat, aking nakita. / Isang seksing isdang sirena, kayganda ng buntot niya. ) Hindi ko man napanuod sa sine ang mga ito, nakakatutok naman ako kapag pinalabas na sila sa telebisyon. Naalala ko rin yung pelikula na “Splash” na hindi ko naman maintindihan dahil bata pa ako nun pero naaaliw ako kapag nagiging sirena na ang bidang babae. Lumabas din ang sariling version ng ABS CBN na simula ng lahat ng mga fantaserye sa telebisyon ngayon, ang Marina na sinubaybayan ko rin talaga. Sayang nga lang at medyo pinahaba nila ang istorya kaya lumaylay na bago pa man ito magtapos. Minsan nagtataka ako kase hindi ko masyado nagustuhan ang version naman ng Disney sa Little Mermaid. Sa pagkakaalala ko, hindi yata talaga ako updated noong sumikat ito at kahit noong nalaman ko na siya ay hindi ako masyado nagkainteres dahil animation siya.

Natatawa ako minsan kapag naiisip ko ang pasinasyon ko sa mga sirena. Gayang sinabi ko sa isang blog ko na kahit na marami na ang nagbago sa akin, ang pagkahilig ko sa mga sirena ay nananatili. Naaaliw ako sa mga larawan nila at sa ideya na balang araw ay makakakita rin ako ng totoong sirena. At isasama niya ako sa ilalim ng dagat. At sabay kaming lalangoy at makikipaglaro sa mga isda at mga balyena.

-----

Splash is a 1984 American fantasy romantic comedy film directed by Ron Howard and written by Lowell Ganz and Babaloo Mandel. The film was nominated for an Academy Award for Best Original Screenplay. The original music score was composed by Lee Holdridge. It was the very first film released by Touchstone Pictures (then called Touchstone Films).


* Nauna kong isinulat sa aking Multiply site noong August 21, 2008. 

Tuesday, August 23, 2011

Just My Luck

Para iwas muna sa nakakabagabag na drama ng buhay ko, naisip kong ibahagi ang kwentong ito sa blog ko. Hindi naman ‘to paglayo sa tema ng blog ko kasi sabi ko naman jan sa itaas na bahagi, ang buhay ay puno ng drama or comedy rin. Haha. Ewan ko lang kung comedy ba talaga ‘tong kwento na ‘to o isang tragedy ala Oedipus Rex. Pero syempre, magdadahilan ako jan dahil ang depinisyon naman ng tragedy ayon kay Plato (sa kanyang Poetics) ay may pagkakamali sa desisyon at paghusga ng pangunahing tauhan. Sa kwentong ‘to, parang may halo ng divine intervention eh. Oo alam ko naman na dapat sa barangay na ‘ko nagpapaliwanag.
Ganito kasi 'yun. Isang araw, may nagtext sa'kin. Number lang at nagpapacute. Okay naman ako sa konsepto ng textmate pero gusto ko naman malaman kung saang lupalop nila nakuha ang number ko. So more tanong-tanong ako ganyan. ‘Nung una, more pacute pa si koya na kesyo na-wrong send genyan. Eh hindi naman ako tanga at ipinanganak kahapon. So napilit ko rin siya. Pinsan pala siya ng officemate ko dati at nakuha niya yung number ko ‘dun. Pinayagan ko na. Mabait naman katext at malambing. Bordering on jejemon pero ako kasi, naaaliw sa mga ganito kasi pakiramdam ko, ibang mundo yung nabibigay nila sa’kin. O 'diba, ako na ang mataas. Ako na ang mayaman. Hahaha. Pero seryoso, lahat naman may mga pagkakataon na trip lang natin na makipagkulitan at makipag-usap sa isang tao na kakaiba sa mga palagi nating nakakasalamuha.
Wala raw picture si koya. Sabi niya, simple lang daw siya at hindi naman ganun kapogi. Naniwala naman ako. Kasi nga, sweet naman. Ilang araw pa lang kami nagtetext, kinukulit na ko na gusto ko raw ba siyang maging boyfriend at nag-iilove you pa. Medyo nakakaloka pero nakakatuwa pa rin. Wala naman kasi akong lovelife at pampalipas ng oras at napupunuan niya ‘yung kakulangan na ‘yun.  Siguro pagkatapos ng mga dalawang araw, nagyaya na kong makipagkita. Unang beses, hindi siya puwede. Ayaw raw siyang paalisin ng Tita niya at kailangan niya pang magluto. 'Nung una, okay lang sige. Pangalawang beses, siya na nagyaya tapos biglang bumack-out na naman. Eto medyo naasar na ko. Kalevel ba ‘to ni Jericho Rosales at may karapatang paasahin ako? Ang kapal din ah! Ganyan ang mga litanya ko. Sabi ko pa sa kanya, ‘wag na niya akong itext at guluhin. Pero mapilit si koya. Kung makapag-I love you, akala mo napupulot lang ang mga salita na ‘yun.
Tinamad na ko magtext sa kanya. Kahit malandi at mapusok ang mga texts ni koya, pinigilan ko ang sarili ko. Hanggang isang Huwebes ng umaga, siya na mismo ang pumilit sa akin na magkita kami. Kahit medyo inis pa ko, naisip ko, sige pagbigyan ko na para matapos na rin. Wala rin naman akong kahit anong magandang ekpektasyon sa kanya-pero may konting pag-asa na baka naman magclick kami. Lagi naman may pag-asa.
Ang usapan ay magkita sa isang mall sa Pasig ng alas-kwatro ng hapon. Bago pa mag-alas kwatro ay nasa mall na ako at umikot-ikot muna. Nagtext siya. Traffic daw at malelate siya. Sabi ko, siya na nagyaya siya pa late. Pero okay lang. Ang mahalaga, magkikita na kami. Mayamaya, nagtext siya ulit. Gusto niya raw na ibili ko siya ng t-shirt na tribal (aba specific din talaga at medyo makapal ang mukha)! Dahil ayoko naman mabad-trip na, sabi ko na lang sa text na pag-usapan namin pagdating niya. Lumilipas ang mga minuto at wala pa siya. Inis na inis na ko. Ayoko kasi ng late sa mga usapan lalo na at ikaw pa ang nagsabi ng oras. Pero muli, timpi-timpi muna.
Nagtanong ako kung ano ang suot niya kasi hindi ko naman nakita ang picture niya. Aba hindi sumagot! At binalik niya ang tanong sakin. So more sagot naman ako. Eto na. Nasa mall na raw siya. Magkita raw kami sa tapat ng McDonalds. ‘Yung totoo, hindi  sa pagmamaganda ano, wala naman talaga akong ilusyon na pogi itong si koya. In fact, nag-expect ako ng lahat ng worst na puwede mong maisip sa isang ka-EB – mabaho, super bass na taba, marumi at madungis tingnan, baduy genyan. Hindi ako mapanglait pero I’m sure wala naman sa atin ang gustong makameet ng ganyan sa EB. Inisip ko na rin para hindi na ko masaktan at mabigla. Pero may nalimutan pala ako.
Kasi nung paglapit niya sa’kin, si koya pala ay



BINGOT. Yes guys, isa siyang bingot na hindi pa naooperahan. Isipin n’yo yung hiwa mula sa kanyang ilong hanggang sa kanyang labi. Tatambad ang kanyang ngipin.

“Ngori ngeyt aho (Sorry late ako).”
Umecho ang kanyang mga salita. In fairness sakin, mahihiya si Shamcey Supsup sa aking poise under pressure kasi hindi ako tumawa. Or tumakbo. Or tumawag ng sekyu. Hindi ko rin kasi maproseso ng tama ang mga pangyayari. Ang sabi ko na lang yata, tara lakad tayo.
Habang lumalakad kami at paakyat sa 4th floor ng mall ay napakaraming tumatakbo sa isip ko. Panlilinlang, panloloko, katatawanan at kung ano-ano pa. Naisip ko, para namang pelikula ang lahat. Surreal ba. Parang nasa iba akong dimensyon. Kasi naman, hindi ako handa. Major-major kasi yung bingot eh. Sabi nga ng friend ko, isa na itong disability at sana naihanda naman ako. Siguro iisipin n’yo na napakasuperficial ko naman pero kebs! Sige palit tayo. Ikaw kaya makipag-eb sa bingot! Hindi ko nga maintindihan ‘yung ibang sinasabi niya eh. Tsaka hindi naman niya sinabi na bingot siya. Medyo nanloko siya in a way.
Hindi ako tumawa sa buong usapan namin. Tinatanong ko siya kung ano gusto niyang gawin – movie, dinner, stroll – lahat ayaw niya. Sabi ko, sex? Yes folks, pikit mata ko na rin itong tinanong kasi malibog naman kami pareho sa text. Sa akin, para matapos na lang. Aba aba ang sabi ni koya, “ngusto ko, aho  wen (gusto ko, ako rin)”. Para pala kay koya, pag nagsex kami, ako lang ang magbebenefit. So more explain ako na 2 way kase ang sex. At mas mag-eenjoy pa nga siya if ever. Aba ayaw niya pumayag! Kailangan daw may kapalit! Eh diba nga, nabanggit niya sa text ‘yung t-shirt na tribal. Mapilit siya talaga. Pinilit ko naman siya pakitunguhan ng maayos pero sadyang manggagamit si koya. Ang kapal ng mukha! Hindi na ko nakapagtimpi.
“You know what, I’m just 26 years old. I’m working and studying in UP. Now, what made you think na ibibili kita ‘nung gusto mo? At kung magbabayad ako sa sex, I’ll make sure na model type na ‘yung kukunin ko.”
Ayan nafeel ko yung climax ng eksena namin. Hindi naman ako mayabang talaga. Napikon na lang ako kasi kung straight siya, kailangan ba na laging may kapalit basta bading ang kasama nila? Willing naman ako ilibre siya ng dinner and movie pero ayaw naman niya eh. Hindi na siguro kalabisan ‘yung mga alok ko. Pero ‘yung ibili siya ng t-shirt?  My gosh. Hindi ko keri ‘yung ideya na ‘yun. Hindi naman ako sugar daddy. At lalong hindi naman ako desperado para makipagsex lang. Oo mahina ako at single ng apat na taon pero kinaya ko naman. At tingin ko, may mga mabibighani pa rin naman sa itsura ko kahit itanong pa natin sa Mama ko.
After ng aking bonggang lines (feeling ko talaga umiikot ang camera ‘nung binigkas ko sila), sabay tayo at walk-out na rin ako. Tapos nagtext ako ng, “Ingat ka. Sorry but you’re wrong about me.” Mahihiya si Summer ng 500 Days of Summer sa line ko. Pero I meant it that time. I showed him kindness pero ano ang binigay niya?
Habang nasa tricycle ako pauwi sa bahay namin, hindi ko rin talaga nakontrol na tanungin si Papa Jesus kung ano ang gusto niyang ipaunawa sa akin. Doon pa lang kasi nagsisink-in sa’kin yung mga pangyayari. Parang hindi totoo, pero nangyari kasi eh.
Akala ko, hindi na ko uulit makipag-EB matapos ang pangyayaring ito. Pero matigas 'ata talaga ang ulo ko. Matapos ang ilang linggo, nakipag-EB ulit ako. Next time yung kwento.
-----

Just My Luck is a 2006 American romantic comedy film directed by Donald Petrie and written by I. Marlene King and Amy B. Harris. The film stars Lindsay Lohan and Chris Pine as the main characters. Lohan stars as Ashley, the luckiest girl in Manhattan, New York. She loses her luck after kissing Jake, portrayed by Pine, at a masquerade bash.

Thursday, August 11, 2011

Life is a Dream



I dream that I am here
of these imprisonments charged,
and I dreamed that in another state
happier I saw myself.
What is life? A frenzy.
What is life? An illusion,
A shadow, a fiction,
And the greatest profit is small;
For all of life is a dream,
And dreams, are nothing but dreams.

 - from La Vida Es Sueño by Pedro Calderon dela Barca


-----

Life is a Dream is a 1987-film. A baroque mix of revolutionary politics, pop culture, and semiotics, loosely based on the play by Pedro Calderon de la Barca. A young prince learns that life is just a dream from which we wake when we die, and that dreams may be as real as life.